Ik wil de hele groep het medicijn geven. En ik weet dat dat duur is.
Enig idee hoeveel het gaat kosten? - Ja, ik heb Ray gesproken
Ik heb een schatting.
Als ze allemaal dezelfde dosis krijgen als Mr. Lowe...
12000 dollar.
Hoeveel? - 12000.
Per maand? Dat hoef ik niet eens voor te stellen.
Kunt u niet met de donateurs gaan praten?
Die geven al zoveel.
We moeten ze ervan overtuigen nog meer te geven.
Als ze Mr. Lowe zien... - Zoveel indruk maakt Mr. Lowe niet.
Het gaat hier om geld.
Extreme rigiditeit van het spierweefsel.
Aantasting van de achterstreng-reflexen.
Een hersenstam-regiditeit, een meningismus.
Het opvallendste is de vlakke gelaatsuitdrukking...
niet te verwarren met apathie of catatonie
Minder wetenschap. Rustig aan.
Maar sommige dingen raakten hem.
Het noemen van zijn naam, het horen van een bepaald muziekstuk.
De aanraking door iemand anders.
Maar dat waren allemaal vluchtige bewustwordingen.
Meestal was hij zoals u hier ziet.
Hij verkeerde in een soort slaap, een soort dood.
Zo was hij toen ik hem hier in dit ziekenhuis aantrof.
En zo leefde hij de afgelopen dertig 30 jaar.
Nu? - Als je zover bent.
Ik heet Leonard Lowe.
Men heeft mij verteld dat ik een tijdje weggeweest ben.
En nu ben ik weer terug.
Kijk eens. Neem maar mee.
Dank u wel.
Dr. Sayer! - Wat is er?
Een wonder.
Waar is mijn bril? - Op uw neus.
Is dit echt?
Ik praat.
Ik loop. Wie bent u?
Vandaag is alles een beetje anders.
Ik heb zo vreemd gedroomd.
Ik moet je bloeddruk meten.
Daar heb je 25 jaar lang de tijd voor gehad.
Gaat het?
Ik moet make-up hebben. - Goed, dat regelen we wel.
En ik heb kleurspoeling nodig. Zwart.
Zwart? Weet je dat wel zeker? - Het is altijd zwart geweest.
Iets over fruitbomen.
Snoei de fruitbomen. - Doe ik.
Ik wil een steak, rood. Puree, jus en sperziebonen.
Ik was me wel van dingen bewust, maar het zei me niets.
Het had geen betekenis. Een paar oorlogen.
Vanmorgen ben ik alleen naar de WC geweest.
Het wordt niet makkelijker.
Rolando, kan je met me praten? Ik ben Miss Costello.
Versta je me?
Lucy. Welk jaar is het? - Welk jaar is het?
1926, sufferd.
Wees nou sportief, Miriam.
En even na negenen bestormden de New York Mets de kleedkamer...
op die gedenkwaardige avond.
En ze begonnen het wildste en natste...
overwinningsfeest uit de honkbalgeschiedenis.
Na zeven magere seizoenen konden ze eindelijk uit hun dak gaan.
Hallo, Sydney. - Hallo.
Gaan we naar dezelfde plek? - Dat weet ik eigenlijk niet.
Bij elkaar blijven.
Haal Leonard terug. - Anthony, haal Leonard even.
Bij de groep blijven.
Hoe gaat het met mijn vader? - Hetzelfde.
Mam, doe het nou maar niet. - Ik ga wel mee.
Kom erin anders gaat de deur niet dicht.
Sydney gaat toch ook mee. - Die is patiënt.
Niet zoals jullie. - Hij is patiënt, jij niet.
Ik ben je moeder. - Gaan er nog meer moeders mee?
Wat heb je met je haar gedaan?
Dat is een band. - Dat weet ik, ik ben niet gek.
U behandelt me als een sukkel. - Sorry hoor.
Klaar? - Ik blijf hier.
Wat is er dan? - Niks, maar ik wil...
Zwaaien.
Kom nou, dokter.
Is echt alles oké met je?
Ja, ik zie u straks. Veel plezier.
Mag ik gehakt? Alstublieft?
Gehakt. - U ook gehakt.
Volg je mij?
Sorry, ik maak maar een grapje. Ik zag je net boven lopen.
Ben je bij iemand op bezoek? - Nee.
Je werkt hier.
Ik woon hier.
Ben je een patiënt?
Je lijkt niet op een patiënt.
O nee?
Ik hou van planten.
Dr. Sayer... Heeft u dit uitgekozen?
Waarom? - Ik kom hier vaak.
Het is best leuk, maar na een uurtje heb je het wel gezien.
Anthony denkt dat ze zich vervelen. - Klopt.
Ik wilde ze nog de opera laten zien.
Of het museum.
O nee, daar heb je al die opgezette dooie beesten.
Wat doen we dan?
Mag het weer? - Ja, al een tijdje.
Dames, wat mag het zijn?
Een Rob Roy met ijs.
Zonder alcohol.
Ik werk in een cafetaria.
Voordat ik naar m'n werk ga, ga ik wel eens naar mijn vader.
Hij was een honkbalfan, dus ik lees altijd voor uit de sportpagina.
Ik weet niet of hij het wel beseft. Mijn moeder denkt van niet.
Maar jij denkt van wel.
Soms denk ik iets te zien. Iets van een verandering.
En dan zie ik hem weer zoals hij was voor die beroerte.
En dan ebt dat weer weg. Klinkt het een beetje logisch?
Ja...
Waarom ben je hier?
Ik krijg medicijnen. - Waarom?
Zonder medicijnen ben ik net als je vader.
Maar nu ben ik oké. - Da's mooi.
Ik wist zeker dat ie een uitsmijter wilde, met bacon, toast en koffie.
Dus ik bracht het hem meteen.
Zegt ie: Je bent de tomaat vergeten.
Maar die waren op. Daarom had ik die niet gebracht.
Ik vond het erg leuk, Leonard. - Ik ook.
Paula? - Ja.
Hij weet het. Je vader weet dat je bij hem op bezoekt komt.
Dokter, dit zijn mijn vriendinnen.
Is het geen snoepje?
Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen...
Maar je man...
is in 1953 van je gescheiden.
Godzijdank.
Moet je zien. Een Pontiac Firebird. Dat is pas een echte auto.
Mag ik je hand, Lucy? - Haal me hieruit.
Fout, hij ligt hier. - Dan heb ik verloren.
Je geluk laat je in de steek. Heel mooi.
Hoe gaat het? - Hoe gaat het?
Hoe voel je je?
Mijn ouders zijn dood, mijn vrouw zit in een inrichting...
mijn zoon woont ergens in het westen.
Ik voel me oud en bedonderd. Zo voel ik me.
Ik heb nog wat potloden gekocht bij de boekhandel.
En dit.
Een kleine tekenhaak.
Die kan ik wel gebruiken.
Dat is mooi.
Ik ben zo terug. - Leonard?
Hij praatte nooit over meisjes.
En hij ging ook nooit met ze om.
Belachelijk, dat meisjesgedoe. Vindt u ook niet?
Hij is een volwassen man.
Ga eens met vakantie, zei ie. Ga er een paar dagen tussenuit.
Hij bedoelt dat u wel een vakantie verdient.
Ik kan hem hier niet achterlaten. Zonder mij gaat ie dood.
Meiden.
Hallo? Dr. Sayer? Ik moet met u praten.
Leonard?
Ik heb het een en ander te zeggen. Ik moet u echt spreken.
Wat wil je dan zeggen?
Belangrijke dingen. Dingen die ik nu ben gaan begrijpen.
Waar bel je vandaan? - Vanuit uw kantoor.
Het is erg laat. - O ja?
Blijf daar. Ik kom naar je toe. - Mooi.
Dr. Sayer, gaat u zitten. - Wat is er aan de hand?
Iedereen moet het weten hoe mooi het is.
Wat bedoel je, Leonard?
Lees de krant. Wat staat erin? Alleen maar slecht nieuws.
De mensen zijn vergeten wat het is om te leven.
Ze moeten weten wat ze hebben en wat ze kunnen verliezen.
Ik heb levensvreugde. Ik voel de gave van het leven.
De mensen hebben geen oog meer voor de kleine dingen.
Werk, spel, vriendschap, familie.
Hij was zo opgewonden. Hij ging door tot vijf uur.
Is dit bevrijding, bezetenheid... - Of liefde?
En hij heeft gelijk. We weten niet meer hoe we moeten leven.
Maar om vijf uur 's morgens?
Waheedah. Hoe gaat 't? - Prima.
Mr. Lowe, alles goed? - Ja.
Wat wilt u, Mr. Lowe? - Iets simpels.
En dat is?
Een wandeling maken als ik dat wil, zoals alle gewone mensen.
U kunt toch naar buiten? - O ja? Alleen?
Wat maakt dat nou uit?
Ik ben geen crimineel. Ik heb niets misdaan.
Ik ben voor niemand een gevaar. Maar ik mag niet alleen naar buiten.
U hebt geen ding gewekt, maar een mens. Ik ben een mens.
Beseft u dat u zich nu onbewust vijandig naar ons opstelt?
Hoe dan? Het is toch onbewust?
Ik ben nieuwsgierig Wat zou u buiten willen doen?
Een wandelingetje maken. Met mensen praten.
Zelf beslissen waar ik heen loop. Dingen die voor u normaal zijn.
Is dat alles? - Ja.
Goed, we nemen het in beraad en dan hoort u nog wel van ons.
Alles oké? - Ja, ik was alleen zenuwachtig.
Wat zeiden ze?
Dat er onvoldoende gegevens waren...
en dat er meerdere observaties nodig zijn.
Dat je nog niet klaar bent voor de buitenwereld.
En dat ze geen verantwoording willen nemen.
Ze zeiden nee.
En wat zei u? - Ik heb geen stem, Leonard.
Bent u het met ze eens?
Ja.
We weten het nog niet precies. We weten niet of dit wat is.
Het is een experiment dat nog geëvalueerd moet worden.
Leonard, waar ga je naartoe? - Wandelen.
Dit is Dr. Sayer.
Waar ga je heen? - Naar buiten.
Dat mag niet.
Maak het je niet zo moeilijk.
Ik wil wandelen.
Hij is niet agressief. Laat hem los.
Hij is niet agressief.
Ik snap het niet, hij is nooit lastig geweest.
Hij was altijd rustig en beleefd. Hij was nooit veeleisend.
Hij was altijd gehoorzaam. - Omdat ie katatoon was.
Ik bedoel als kind.
Pardon.
Ik herken hem niet meer. En hij weet het ook niet.
U heeft hem veranderd.
Zij zijn hier de zwakzinnigen. Zij hebben een crisis.
We hebben het ergste overleefd. Zij zijn er bang voor.
Omdat zij het weten.
Zij weten het.
Omdat wij ze er aan herinneren...
dat er een probleem is...
waar ze geen antwoord op hebben.
En zolang ze dat niet weten, zijn ze geen echte genezers.
Ze zullen eerst moeten toegeven dat wij niet het probleem zijn.
Wij zijn het probleem niet, zij zijn het probleem.
Dertig jaar lang kon hij zijn woede niet uiten.
De anderen ook niet. - Zijn gedrag is natuurlijker.
Vindt u die achterdocht normaal?
Ja, omdat hij daarboven zit. We sloten hem op in een kooi.
En dat is een feit.
Ik heb 20 psychoten die niet meer eten en niet weten waarom.
Hoe lang moet dat duren? - Hij wil weg.
Mr. Lowe is geen messias. Hij heeft problemen.
Hij is niet herrezen, hij kreeg een medicijn.
En het is geen wondermiddel.
De anderen zijn prima. - Hij gebruikt het al langer.
Ik voel met hem mee.
Maar ik wil niet dat hij andere patiënten in gevaar brengt.
Pardon. - Dit kunnen we niet toestaan.
Hij is oké.
Hoe gaat het? - Goed.
En met jou? - Beter dan ooit.
Waar zijn die mannen voor? - Om mij te beschermen.
Helaas heb ik ze nodig. - Wil iemand je wat doen?
Dat is de grote vraag, hé? Wie? Je weet het nooit.
Het is altijd iemand waar je het niet van verwacht.
Elke patiënt hier denkt dat er complot tegen hem bestaat.
Maar ze zijn gek.
Je gaat achteruit.
Het medicijn werkt niet. Dit zijn allemaal bijwerkingen.
Daarom gedraag je je zo.
Bedankt voor uw bezoek, maar ik heb het druk.
Kijk nou naar jezelf.
Doe dat zelf maar. Ik heb een ziekte.
Een ziekte die me buiten de wereld plaatste.
Ik heb dertig jaar gevochten, en ik vecht nog steeds.
Maar u...
U hebt geen excuus. U bent een angstig mens met helemaal niets.
Geen leven, niks. U bent degene die slaapt.
Straks krijg je geen medicijnen meer. Dat kunnen ze doen.
Dan word je wakker en dan is het weg.
Blijf van me af.
Ik ben oké. Bedankt.
Ik viel.
Help me.
Kan je lopen?
Ik zal ervoor zorgen dat je je medicijnen blijft krijgen.
Hij reageerde verkeerd. Zenuwtrekken.
Hij is bang dat zijn voorkomen...
een effect op andere patiënten zal hebben.
We geven een andere dosis, hij kent de bijwerkingen.
De anderen moeten dat ook zijn. Jullie moeten me helpen.
Leonard, welkom terug. - Dank je.
Hoe gaat het? - Is alles goed?
Het is hier rustig. - We hebben op jou gewacht.
Je ziet er goed uit, Len. Elke dag beter.
Wat als hij het zat is?
En wat als wij dan aan de beurt komen?
Medisch gezien hoeft jullie niet hetzelfde te overkomen.
Waarom niet?
Omdat iedereen anders is. En jullie zijn toch oké?
Dat was prachtig, Lucy.
Ik heb dat lied heel lang geleden ingestudeerd.
Ik weet welk jaar het is.
Maar ik kan me niet voorstellen dat ik ouder ben dan 22.
Daar heb ik geen ervaring mee.
Ik weet dat het geen 1926 is.
Maar was het dat maar wel.
Hoe gaat het, Leonard? - Beter dan ooit.
Hoe is het met de anderen? Praten ze over me?
Ze zijn bang. - En terecht.
Kunt u dit genezen? - Geen idee, ik doe m'n best.
Geef me nog niet op. - Nee.
425...
Een kaart van mijn zoon.
Ik ben oké, tot alles stopt.
Zonder waarschuwing, als het licht dat wordt uitgedraaid.
Iets moest me terugbrengen. Een geluid, een aanraking...
Dan kan ik me weer bewegen. Dan ben ik weer oké.
Ik voel geen pijn, ik voel helemaal niets.
Alsof ik dood ben. Ik voel helemaal niets.
Alsof ik geen mens meer ben, maar een verzameling zenuwtrekken.
Niet dat dat erg is, het kan het leven boeiend maken.
Maar zijn zij de baas of ik? Ze horen er gewoon niet te zijn.
Ga naar vijf.
Een ietsje meer.
Het is lekker om te werken. Ik voel me hier goed.
De boekenlijst schiet op. - Ik wil 'm wel zien.
Goed, een andere keer.
Wat gebeurt er? - Een oculogyre aanval.
Pak de camera.
Ik kan het niet. Ik zet 'm uit.
Nee, kijk nou.
Leer... leer... leer... Leer voor mij.
Eens kijken... 625...
675... - 675... oké...
Ik kan niet meer lezen. Ik kan me niet concentreren.
Ik ga steeds naar het begin.
Ik stel iedereen teleur. - Nee.
Ik stel u teleur. Ik ben grotesk.
Dat ben je niet.
Kijk naar me en zeg dan dat ik niet grotesk ben.
Dat ben je niet.
Dit ben ik niet.
Toen ik een gezonde zoon kreeg, vroeg ik niet waarom.
Waarom had ik het geluk een perfect kind te krijgen, een perfect leven?
Maar toen hij ziek werd, wilde ik wel weten waarom.
Waarom gebeurde dat? Ik kon er niets aan doen.
Ik kon tegen niemand zeggen: Hou hiermee op. Stoppen.
Zie je niet dat mijn zoon pijn lijdt?
Mijn zoon heeft pijn. Stop nou.
Hij vecht. - Hij verliest.
Ik heb gewerkt, vrienden op bezoek gehad, gedanst. Dat was het.
Dat is geweldig. Zoiets heb ik nog nooit gedaan.
Dat komt nog wel.
Ze laten me hier nooit meer gaan. En dat mag ook niet.
Ik ben nog steeds niet beter, zoals je ziet.
Als ik jou zie voel ik me goed.
Maar ik zal je niet meer zien.
We moeten afscheid nemen.
Is dat niet lief?
Nu? - Als jij zover bent.
Ik ben Leonard Lowe, ik weet dat ik een tijdje ben weggeweest.
Ik ben weer terug.
Hoe is het om terug te zijn? - Ik dacht dat het een droom was.
Wanneer wist je dat het geen droom was?
Toen ik iets zei en u me begreep.
Je zei dat ik een goed mens ben.
Maar ik gaf iemand het leven en nam het daarna weer af.
Dat geldt toch voor iedereen?
Waarom troost die gedachte me niet?
Omdat je een goed mens bent.
Omdat hij je vriend is.
De zomer was uitzonderlijk. Een tijd van wedergeboorte en onschuld.
Een wonder voor vijftien patiënten en hun verzorgers.
Maar nu moeten we ons richten op de realiteit.
We kunnen zeggen dat het medicijn niet werkt.
Dat de ziekte terugkwam.
Of dat de patiënten het verlies van al die jaren niet aankunnen.
Maar de realiteit is dat we niet weten wat er goed of fout ging.
Wat we wel weten is dat toen het chemische venster sloot...
een ander ontwaken plaatsvond.
Dat de menselijke geest krachtiger is dan welk medicijn dan ook.
En dat moeten we koesteren.
Met werk, spel, vriendschap en familie.
Dat zijn belangrijke zaken.
Dat waren we vergeten.
Die simpele dingetjes.
Goedenavond. - Goedenavond.
Eleanor? - Ja?
Wat is er?
Ik vroeg me af wat je vanavond doet. Als je andere plannen hebt...
Nee, ik...
Heb je geen plannen? - Nee, ik...
Ik vroeg me af of wij... of jij en ik...
Of we misschien samen koffie gaan drinken.
Ja, heel graag.
Mijn auto staat daar. - Zullen we lekker gaan lopen?
Dr. Sayer en zijn staf gingen verder met hun post-encephalitis patiënten.
Elk nieuw medicijn werd uitgeprobeerd.
Leonard en zijn medepatiënten...
leefden af en toe op...
maar nooit zo dramatisch als in die zomer van 1969.
Dr. Sayer werkt nog steeds in de revalidatiekliniek in de Bronx.
We gaan beginnen.